ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΚΑΑΘΕΣΑΙ!! Ελένη Χριστίνα Σταμοπούλου

 

 

Όταν ξεκίνησα το σχολείο, η μαμά μου μού είπε: « Τώρα παιδί μου που ξεκινάς το σχολείο θα αφοσιωθείς στο διάβασμα και όταν μεγαλώσεις και έχεις όλα τα εφόδια που χρειάζεσαι θα βρεις μια καλή δουλειά σ’ ένα γραφείο και θα κάάάθεσαι!!!» Κι εγώ σαν καλό και υπάκουο παιδί και με την προοπτική πάντα ότι θα κάααθομαι ακολούθησα τις συμβουλές της μαμάς μου.

Τελείωσα το σχολείο. Έμαθα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά. Πήγα και σε μια σχολή κι έμαθα και γραφομηχανή. Ο καημένος ο μπαμπάς μου δούλευε σε δυο δουλειές για να τα βγάλει πέρα και μπάλωνε τις σόλες των παπουτσιών του για να μου προσφέρει τα εφόδια που χρειαζόμουν για να έχω μία άνετη δουλειά στην οποία θα καθόοομουνα!!! Κάθε μέρα έτρεχα από το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλά η προοπτική μιας ξεκούραστης ζωής μου έδινε κουράγιο και δύναμη να συνεχίσω.

Άρχισα να ψάχνω για δουλειά. Δεν με έπαιρναν γιατί είχα λέει πολλά προσόντα. Τελικά ένα πρωί, Αύγουστος ήτανε θαρρώ, και λίγους μήνες πριν από εκλογές, με πήραν τηλέφωνο από τον ΟΤΕ και μου είπαν πως η αίτηση μου εγκρίθηκε (αίτηση την οποία δεν είχα κάνει) και να πάω να υπογράψω σύμβαση εργασίας. Έγινα, επιτέλους, μια εργαζόμενη γυναίκα. Όταν έληξε η σύμβαση μου, βρήκα άλλη δουλειά, πάλι με μέσο , και όχι ό,τι κι ό,τι, πολιτικό παρακαλώ, σε σούπερ μάρκετ. Έβαζα χαρτάκια με τιμές στις κονσέρβες. Άρχισα να νιώθω ότι ο αγώνας ο δικός μου και των γονιών μου είχε αρχίσει πλέον να δικαιώνεται.

Και, επιτέλους, μετά από ένα χρόνο βρήκα δουλειά γραφείου, κανονική,  οκτάωρη, μόνη μου, χωρίς μέσον. Επιτέλους θα κάααθομαι!!!!!!!!Αμ δε!!! Παντρεύτηκα! Έγινα μία εργαζόμενη, γυναίκα και σύζυγος. Γιατί εξάλλου να κάααθομαι μόνη μου; Να έχω και παρέα. Βέβαια, μετά τη δουλειά, είχα να μαγειρέψω, να συγυρίσω, να σιδερώσω, να, να, να……. Ήμουν πια μια εργαζόμενη γυναίκα, σύζυγος και νοικοκυρά. Άρχισα να αποκτώ διαστροφές και να μου αρέσουν οι διαφημίσεις… Ιδιαίτερα εκείνη της χαρωπής νοικοκυράς, που με μαλλί κομμωτηρίου τραγουδούσε ευτυχισμένη: «είμαι κεφάτη, ψωνίζω στου Βερόπουλου». Αποφασίζω να δω από κοντά τι ποτίζει τις νοικοκυρές ο Βερόπουλος και είναι τόσο ευτυχισμένες και πάω. Τίποτα δεν τις ποτίζει, δυστυχώς, ο διαφημιστής μάλλον παίρνει ληγμένα ναρκωτικά. Νιώθω, τελικά, πως ο Βερόπουλος με κοροϊδεύει κατάμουτρα και κόβω τις διαφημίσεις.

Μετά ήρθαν τα παιδάκια μου, γερά να’ ναι, και άρχισα να παριστάνω τον άνθρωπο λάστιχο. Έτρεχα στη δουλειά, στο σχολείο, στο σπίτι, στα φροντιστήρια, στις διάφορες δραστηριότητες. Ήμουν πια μια εργαζόμενη γυναίκα, σύζυγος, μητέρα και νοικοκυρά, ενίοτε δε και νοσοκόμα, παρακαλώ! Ξαφνικά, άρχισα να ζηλεύω τα αδέσποτα της γειτονιάς μου, την ξέγνοιαστη σκυλίσια τους ζωή. Τελικά ανακάλυψα πως το καθισιό είχε αναβληθεί για τη σύνταξη. Υπομονή.

Τα παιδιά μου όμως μεγάλωσαν και άρχισαν να φροντίζουν τον εαυτό τους μόνα τους κι έτσι απέκτησα ελεύθερο χρόνο. Είπα να κάνω κάτι για μένα και έγινα φοιτήτρια. Κατάφερα να τελειώσω και τη σχολή και έγινα μια εργαζόμενη γυναίκα, σύζυγος, μητέρα, νοικοκυρά, νοσοκόμα και τελειόφοιτη, παρακαλώ!!!

Και μετά ήρθε η οικονομική κρίση και το κράτος φρόντισε για μένα. Να’ ναι καλά αυτός ο άγιος άνθρωπος που μας έβαλε στο ΔΝΤ. Ο Θεός να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες.

Πρώτα- πρώτα, έχασα τη δουλειά μου και, επιτέλους, η συμβουλή της μητέρας μου έπιασε τόπο. Τώρα δεν χρειάζεται να ξυπνώ πρωί-πρωί. Δεν με νοιάζει αν έχουν απεργίες τα λεωφορεία, τα τρόλεϊ ή τα ταξί, αν έχουν πορείες, αν, αν, αν….  Η μόνη μου έγνοια είναι να πηγαίνω κάθε τρεις μήνες στον ΟΑΕΔ να ανανεώνω το καρτελάκι ανεργίας. Τώρα πια είμαι μια άνεργη γυναίκα, σύζυγος, μητέρα, νοικοκυρά και τελειόφοιτη παρακαλώ!!!!

Επίσης, λόγω κρίσης, αρχίσαμε να πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ όλο και πιο σπάνια κι έτσι τα περισσότερα απογεύματά μου είναι πια ελεύθερα. Με την αύξηση στη τιμή του ρεύματος, κόψαμε και το πολύ μαγείρεμα, και το σίδερο και το πλύσιμο. Και με την αύξηση της τιμής του πετρελαίου, αρχίσαμε να τρέχουμε και μέσα στο σπίτι για να ζεσταθούμε κι έτσι γυμναζόμαστε κιόλας. Κι επειδή στη πολυκατοικία μας το ζεστό νερό το έχουμε από το boiler, αραιώσαμε με τον άντρα μου και το σεξ, γιατί κανείς από τους δύο μας δεν αντέχει το παγωμένο νερό. Επίσης, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε να έχουμε πιο στενές σχέσεις με τα υπόλοιπα ζευγάρια της πολυκατοικίας μας μήπως και ζεσταθούμε καλύτερα.

Και όσο αφορά εκείνη τη ριμάδα τη σύνταξη, δεν βλέπω να την παίρνω κι ας έχω δουλέψει όχι για μια ζωή αλλά για δέκα. Αλλά δεν έχω παράπονο, γιατί τώρα πια κάααθομαι!!!!!!!!!!

Και όσο αφορά το σπίτι μας, που με τόσο κόπο πληρώσαμε για να αποκτήσουμε, οσονούπω θα μας το πάρει η εφορία ή καμιά τράπεζα και θα το δώσει για ένα κομμάτι ψωμί σε κανένα ξένο, μάλλον Γερμανό, για να έρθει να ζήσει κι αυτός το μύθο του στην Ελλάδα. Και τότε να δείτε ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΑΑΘΟΜΑΙ!!!

 

 

 

Advertisements

About akalfopoulou

Author of two poetry collections, and most recently, a book of essays, Ruin, Essays in Exilic Living.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s