ΟΤΑΝ ΤΑ ΤΡΙΑ ΓΊΝΑΝ ΔΥΟ

 

 

            Πέμπτη πρωί. Στα επιτελεία των τριών μεγάλων κομμάτων επικρατεί αναβρασμός. Στα γραφεία των τριών εταίρων, κόσμος μπαινοβγαίνει αλαφιασμένος. Όλοι ετοιμάζουν τα χαρτιά τους για τη μεγάλη συνάντηση. Η κυβέρνηση βρίσκεται σε κρίση και ο κόσμος σε παράκρουση. Μετά το φιάσκο με το κλείσιμο της ΕΡΤ και τη παγκόσμια κατακραυγή, το μέλλον της Ελλάδος διαγράφεται και πάλι ζοφερό.

            Ο Αντώνης στο γραφείο του βγάζει τα γυαλιά του. Χοντρές σταγόνες ιδρώτα κυλούν απ’ το βασανισμένο του μέτωπο. Σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάτια του και σιγοτραγουδά: «Όταν ο αετός ψηλά πετά πονά και τα φτερά χτυπά»*. Έχει χάσει πια τον έλεγχο. Όλα είναι στα χέρια του Βαγγέλη και του Φώτη. «Αχ, σ’ αυτά τα χέρια που’ ναι μαχαίρια»**, σκέφτεται. Με αποφασιστικό τρόπο σηκώνει το τηλέφωνο και καλεί τον πιστό του λακέ.

-Γιαννάκη, παιδί μου, ο Αντώνης πρέπει να ετοιμαστεί για τη συνάντηση, φρόντισε, παιδί μου, σε παρακαλώ να υπάρχει ένα μπουκάλι 12άρι, ξέρεις εσύ, και τα παρελκόμενα, ξέρεις εσύ, κανένα φυστικάκι, κανένα φρουτάκι, ξέρεις εσύ….

-Μην ανησυχείτε, ήλιε μου και βιγλάτορα, απαντά ο Γιαννάκης και βουρκώνει από συγκίνηση για την εμπιστοσύνη που του δείχνει ο αφέντης του. «Όλα θα γίνουν όπως ορίζει η μεγαλειότητά σας.»

            Ο Αντώνης κατευθύνεται στα διαμερίσματά του. Βγάζει το δάφνινο στεφάνι του, το φιλά και τ’ ακουμπά στο ανάκλιντρο. Δίπλα ακουμπά και την τήβεννό του και φορά το κουστούμι που ο image maker του θεώρησε ως πιο κατάλληλο για την περίσταση. Είναι έτοιμος! «Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα»***, σκέφτεται, και αργά βγαίνει από τα διαμερίσματα του. Καθώς περνά δίπλα από τη προτομή του, απλώνει το χέρι του και τη χαϊδεύει για καλή τύχη.

            Ώρα 20.00

  Στο οβάλ γραφείο, όλα είναι έτοιμα για να υποδεχτούν την ισχυρή τριανδρία. Πρώτος φτάνει ο Αντώνης. Κοιτά δεξιά, κοιτά ζερβά, όλα είναι εντάξει. Αν και λίγο στουρνάρι, αυτός ο Γιαννάκης είχε καταφέρει να κάνει και πάλι θαύματα.

Δεύτερος φτάνει ο Φώτης, σεμνός και ταπεινός- ένας τέλειος τζέντλεμαν. Στο ένα χέρι κρατά το χαρτοφύλακα και στ’ άλλο ένα μπουκάλι κοκκινέλι από το καπηλειό του Μπάμπη του Μπούκουρα (μην ξεχνάμε και τις αριστερές καταβολές μας).

Τελευταίος, καθυστερημένος και ασθμαίνοντας, ο Βαγγέλης. Η άφιξή του γίνεται αμέσως αισθητή καθώς με το που πατά το πόδι του στα σκαλιά, τρίζουν οι κολώνες στο Μέγαρο Μαξίμου.

            Η αγωνία είναι πια στο κατακόρυφο. Μια λέξη περνά από το μυαλό όλων. Μια λέξη που φοβούνται ακόμα και να προφέρουν… Μια λέξη που προκαλεί τρόμο: ΕΚΛΟΓΕΣ.

Ώρα 20.20.

 Οι πόρτες στο γραφείο κλείνουν. Οι τρεις μεγάλοι άντρες κάθονται γύρω από το τραπέζι. Η ατμόσφαιρα βαριά. Απόλυτη σιωπή. Μόνο οι ανάσες τους ακούγονται και από μακριά η φωνή της Όλγας στην TV να σπάει αυτή τη σιωπή του τρόμου. Οι άντρες κοιτάζονται στα μάτια. Σηκώνουν το χέρι του και χαϊδεύουν το γείσο του καπέλου τους. Ένα μαγικό φως κάνει τα σπιρούνια τους ν’ αστράφτουν απειλητικά.  Βγάζουν τα χαρτιά τους και τ’ ακουμπάνε στο τραπέζι. Δίπλα στα χαρτιά ένα εξάσφαιρο προβάλει απειλητικά. Η μάχη σκληρή, πολύωρη, μια μάχη για άντρες, για πραγματικούς άντρες!

Ώρα 22.00.

Τελευταίος γύρος. Πρώτος μιλά ο Φώτης: «Όλα», λέει αποφασιστικά.

«Τα βλέπω» λέει ο Βαγγέλης, απαντώντας στη πρόκληση. Και τώρα; Τώρα είναι η σειρά του Αντώνη. Κοιτά τα χαρτιά του, κοιτά τους άλλους. Δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του λέξη. Έχει ακόμα έναν άσσο κρυμμένο στο μανίκι του. Πετάγεται, πετά τα χαρτιά στο τραπέζι και φωνάζει : «Φλος Ρουαγιάλ». Ναι! Είναι Ο Νικητής! Ο Ένας! Ο Θεός! Και καταρρέει με λυγμούς.

            Ο Φώτης σηκώνεται αργά. Με κείνη τη «μη μου τους κύκλους τάραττε» έκφραση του προσώπου του αφήνει την τελευταία του μάρκα για την γκανιότα και αποσύρεται. Φεύγει. Με την άκρη του ματιού του βλέπει το Βαγγέλη κατακόκκινο. Πνίγεται. Πασχίζει να πάρει ανάσα. Ένα φιστίκι του είχε καθίσει στο  λαιμό. Και τι φιστίκι! Αράπικο. Ο Αντώνης σαν καλός Σαμαρείτης του προσφέρει ένα μπουκάλι νερό Σαμαριάς. «Τετέλεσθαι» σκέφτεται ο Φώτης και παίρνει τον δρόμο της εξόδου. Πίσω του η πόρτα κλείνει. Για πάντα.

 

 Ελένη-Χριστίνα Σταμοπούλου

*Μην Σημαδέψεις Αετό. Πρώτη εκτέλεση Αδαμαντίδης Θέμης. Στίχοι Σπύρος Χαρίτος. Μουσική Μάριος Τόκας.

** Αυτά τα Χέρια. Μανώλης Μητσιάς. Στίχοι Λευτέρης Παπαδόπουλος. Μουσική Δήμος Μούτσης.

*** Η Πιο Μεγάλη Ωρα Είναι Τώρα. Γιώτα Λύδια. Μουσική- στίχοι Άκης Πάνου

Advertisements

About akalfopoulou

Author of two poetry collections, and most recently, a book of essays, Ruin, Essays in Exilic Living.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s